Θα μπορούσε να ήταν το όνομα ενός νέου κόμματος στην Ελλάδα.
Η νέα λογική......ότι όλες οι ιδεολογίες πάνω στις οποίες στηρίζουν τα υπάρχοντα κόμματα το κυβερνητικό ττους πρόγραμμα , είναι στηριγμένες στις κοινωνίες και τις συνθήκες του 19ου αιώνα. Απλά παλαιωμένες....γι αυτο και συνολικα αποτυχημενες.
Η επιστημη ,η τεχνολογια ,η εκπαιδευση,μπορει να δωσει αξιοπιστες λυσεις στο τροπο διακυβερνησης των κοινωνιων....ας το τολμησουν οσοι μπορουν να πεισουν για το νεο πολιτικο σκηνικο του 21ου αιωνα.
στο πρώτο ερώτημα δεν θα βρούμε ποτέ απάντηση ,λόγω της πολυπλοκότητας της πολιτικής και οικονομικής διακυβέρνησης των τελευταίων 30 χρόνων.
στο δεύτερο ερώτημα επίσης πολυ δύσκολα θα το πετύχουμε γιατί δεν γνωρίζουμε να διαχειριζόμαστε Έλληνες και Ευρωπαίοι τέτοια γεγονότα και το συμφέρον επιβίωσης θα πρωταγωνιστήσει.
εδώ ,υπάρχει απάντηση και μάλλον είναι εύκολη ....στρέφουμε την προσοχή μας στην επιστήμη ,αναδεικνύουμε τη φιλοσοφική πολιτική σκέψη του 20ου αιώνα ,κάνουμε προτεραιότητα την παιδεία και περιμένουμε τους Έλληνες με τις λαμπρές σπουδές και καριέρα στο εξωτερικό να τους εμπιστευτούμε για τα επόμενα 30 χρόνια !...ΑΠΛΑ....
Aκόμα κι αν γινόταν να κατακλυστεί η χώρα με «δόσεις» τρισεκατομμυρίων ευρώ, η ζωή μας δεν θα πάψει να είναι το ίδιο μίζερη, ανυπόφορα πνιγμένη στην αδικία, στον διωγμό της ποιότητας. Eνα κράτος αντίπαλο του πολίτη, παρανοϊκό στη δυσλειτουργία του, παρασιτικό στη στελέχωσή του, θα μας βασανίζει σαδιστικά. Στα σχολειά θα στραπατσάρονται οι ψυχές των παιδιών μας, στα νοσοκομεία θα εξευτελίζεται η ανθρωπιά μας, στα γήπεδα θα εξηλιθιώνονται οι μάζες. Tο πρόβλημά μας είναι πολιτικό, όχι οικονομικό.
Eλπίδα ανάκαμψης υπάρχει: Aν σαρωθεί ολόκληρο το σημερινό κομματικό σύστημα από μία καθολική έκρηξη κοινωνικής αξιοπρέπειας, ανυποχώρητων απαιτήσεων ποιότητας. «H Kαρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί».
Χειρότερο απ’ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ’ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ’ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.
Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν’ απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ’ αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ’ αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνου- με ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ’ εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ’ όλα είναι το δικό μας σενάριο;
Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ’ αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;
Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ’ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ’ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ’ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.
Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ’ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος.Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.
Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν’ αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.
Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.
Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ’ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.
Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν’ αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.
Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ’ απολυθούν κάποιοι απ’ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ’ αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.
Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμενο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι’ αυτό θέλω να τελειώνουμε.
Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.
Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.
Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.
Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.
Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.
Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-
Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.
Κάπου εκεί έξω, στους δρόμους και τις
πλατείες, βρίσκεται ένα ανθρώπινο πλάσμα που δεν είναι ούτε
γενναιόδωρο, ούτε τσιγκούνικο. Δεν είναι ούτε καλό, ούτε
κακό. Δεν είναι ούτε κοινωνικό, ούτε ακοινώνητο. Αυτό το πλάσμα, δεν κάνει
(συστηματικά) λάθη, δεν αγαπά, δεν ερωτεύεται, δεν μισεί, δεν
θυμώνει, δεν νιώθει ενοχές, δεν ντρέπεται,
δεν γνωρίζει από διαφθορά, δεν είναι άπληστο, δεν είναι αλαζονικό, δεν
έχει σεξουαλικές ορμές και είναι απαλλαγμένο
από κάθε πάθος.
Αυτό το πλάσμα
είσαι εσύ, εγώ και όλοι όσοι μας περιβάλλουν.
Είναι όλοι εμείς. Είναι ο HOMOECONOMICUS, ένα ευφυές μονοδιάστατο
αυτοματοποιημένο ον, το οποίο έχοντας πλήρη γνώση των οικονομικών συνθηκών, δρα
απολύτως ορθολογικά με μοναδικό γνώμονα τη μεγιστοποίηση του προσωπικού του συμφέροντος.
Το πλάσμα αυτό -που δεν κοιμάται επειδή νυστάζει, αλλά διότι η
ικανοποίηση που θα λάβει αν κοιμηθεί ξεπερνά την ικανοποίηση που θα έχει αν μείνει μια επιπλέον ώρα ξύπνιο- είναι ο άνθρωπος, όπως τον αντιλαμβάνονται οι σύγχρονοι
οικονομολόγοι. Το εγωιστικό αυτό
πλάσμα βρίσκεται στο κέντρο του νεοκλασικού
οικονομικού σύμπαντος.
Ο άγγλος φιλόσοφος JEREMYBENTHAM (1748-1832), που μεταξύ άλλων ανέπτυξε τη θεωρία του ωφελιμισμού, ήταν ο
πρώτος που προσέγγισε την ιδέα του
οικονομικού ανθρώπου. Στο έργο του «ANINDRODUCTIONOFMORALSANDLEGISLATION» (1789) υποστηρίζει ότι η φύση έχει θέσει την ανθρωπότητα κάτω από την
εξουσία του πόνου και της ευχαρίστησης, οι οποίες μας κυβερνούν και καθορίζουν ό,τι κάνουμε, ό,τι λέμε και ό,τι σκεφτόμαστε. Ο BENTHAMπαρουσίασε την ανθρωπότητα ως ένα πλήθος από ζωντανές αριθμομηχανές που αδιάκοπα υπολόγιζαν ζημιές και κέρδη και δεν επιδίωκαν τίποτα άλλο πέραν
της μεγιστοποίησης της απόλαυσης τους. Είχε δημιουργήσει
έναν αλγόριθμο, τον οποίο ονόμαζε Λογισμός Δημιουργίας Ευτυχίας, που υπολόγιζε το βαθμό ή την ποσότητα της ευχαρίστησης που προκαλεί μία δράση.
Ο FRANCISEDGEWORTHπήρε την υπόθεση αυτή, ότι δηλαδή ο κάθε άνθρωπος
είναι μια μηχανή απόλαυσης, την έντυσε με όμορφα μαθηματικά ενδύματα και, υπό το
αδιαμφισβήτητο κύρος του διαφορικού
λογισμού, έδειξε ότι σε έναν κόσμο τέλειου ανταγωνισμού κάθε μηχανή
απόλαυσης θα επιτύγχανε τη μέγιστη ποσότητα
απόλαυσης που μπορεί να απονείμει η κοινωνία.
Το μόρφωμα του HOMOECONOMICUS μπορεί να μην υπήρχε στην πραγματικότητα,
εντούτοις έχει ένα αξεπέραστο πλεονέκτημα, συντονίζεται
τέλεια με τα περίτεχνα μαθηματικά μοντέλα και οδηγεί σε
καθαρές λύσεις και ισορροπία. Την έννοια της ισορροπίας (δάνειο
από τη Φυσική) την εισήγαγε ο ALFREDMARSHALL, ο οποίος πίστευε βαθιά στην αυτορρυθμιζόμενη φύση του οικονομικού κόσμου.
Τι είναι όμως ισορροπία; Είναι η κατάσταση ενός σώματος ή συστήματος, το οποίο, κάτω από την επίδραση
δυνάμεων που εξουδετερώνονται
αμοιβαία, παραμένει στην ίδια θέση, σταθερό και αμετάβλητο. Αναζητώντας την τάξη και την ευστάθεια, οι οικονομολόγοι επικέντρωσαν τη διανοητική τους
προσπάθεια στην αναζήτηση των σχέσεων ανάμεσα στις οικονομικές
μεταβλητές, σε μια κατάσταση όπου δεν υπάρχουν αλλαγές και μεταβολές. Έτσι, τα
Οικονομικά υιοθέτησαν μια στατική προσέγγιση, θεωρώντας ότι οι δυνάμεις των
επιμέρους μεταβλητών αλληλοεξουδετερώνονται
και οδηγούν σε ένα κόσμο σταθερό και
αμετάβλητο - σε μια κατάσταση τέλειας ισορροπίας, μια κατάσταση που όμως δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.
……………………………………………………………………………………………………………………………..
απο το βιβλιο Η ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ HOMO ECONOMICUS ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗ
.png)
